komentować łatwiej niż pisać

Nie wiem czy to film, czy ja, godzina nie ta, czy historia nie taka, ale z wczorajszego seansu „Sponsoringu“ utkwił mi w pamięci głównie obraz piersi jednej z rozmówczyń Anny, oraz obraz Anny masturbujacej sie na łazienkowej podłodze.

Anna, dziennikarka Elle, pisząc artykuł o prostytucji wśród studentek rozmawia z dwiem przedstawicielkami grupy docelowej, jedna typowa francuzka, druga typowa słowianka, tak to jej piersi utkwiły mi w pamięci wraz z automatyczna refleksją że to co w wieku 20 lat jest jędrne i ponętne za 10 lat zacznie poddawać sie grawitacji a za kolejne dziesięć będzie stanowiło zwisający smętnie problem.

Ale film nie jest o piersiach, jest chyba bardziej o Annie niż dziewczynach, z którymi rozmawia, jej ułożone „samotne“ życie śledzimy minutę po minucie. Mąż żyjacy pracą, dzieci każde w swoim świecie i ona. Czy jest szczęśliwa, miała bym pewne wątpliwości, na pozór wszystko wyglada jak z obrazka,  ma rodzinę, piękne mieszkanie, pracę w znanym czasopismie, ale brakuje w tym wszystkim czegoś co powoduje, że jesteśmy zadowoleni z życia, Anna na taką nie wygląda. Rozmawia z dziewczynami i odkrywa nieznane jej obszary życia, na które ona sama nigdy nie weszła nie poczuła i nie  bardzo wie jak na nie zareagować.

Ale kto oczekuje że Anna coś zmieni we własnym życie po tych doświadczeniach będzie zawiedziony, jedyne na co ją stać to wyjście z domu podczas kolacji z szefem męża, taki jednorazowy zryw, który niczego nie zmienia bo nastepny poranek jest już zwyczajny i nic nie ulega zmianie.

Podobno nie ma trudnych pytań, sa tylko takie na które jeszcze nie znamy odpowiedzi, albo takie na które odpowiadając mówimy same  bzdury obnażając wnętrzne pełne sprzeczności, dążenia do wizji siebie jaka chcemy sprzedać na zewnątrz niekonieczne zgodnej ze stanem faktycznym. I te małe niuanse, niezgodności pokasują chaos w jakim żyjemy.

W ubiegłotygodniowych Wysokich obcasach, był wywiad z Małgorzata Szumowską, której nowy film „Sponsoring”  już niedługo będziemy mogli zobaczyć w kinach. Sponsoring to film w którym dziennikarka luksusowego magazynu (Juliette Binoche) przygotowuje artykuł na temat sponsoringu. W trakcie pracy nad materiałem poznaje dwie call girls – Charlotte (Anais Demoustier) oraz Alicję (Joanna Kulig). Dziewczyny wprowadzają ją w świat płatnej miłości, ku zaskoczeniu Anny – wyjątkowo pociągający… tyle w temacie, zobaczymy jaki będzie film, o nim na pewno napisze po powrocie z kina.

Dziś  tematem jest jego reżyserka, jedna ze zdolniejszych reżyserów jakich obecnie mamy w Polsce, doceniana w filmowym świecie, nie tylko w Polsce. Z wywiadu jednak wyłania się kobieta goniąca za białym króliczkiem, ciągle pędząca w innym kierunku, i choć sama o sobie mówi w jednym zdaniu jaka potrafi być „poukładana” jak lubi się „zadomawiać i osiadać” a w kolejnym  zaprzecza samej sobie mówiąc, że zawsze trzeba iść za własnym uczuciem i nie należy się oglądać za siebie.

W jednym miejscu chwali się że ma w sobie wiele męskich cech, i nie ma właściwie przyjaciółek bo jest za bardzo męska w innym użala się nad sobą bo zaproszono ją na międzynarodowy festiwal i nie opłacono jej śniadań w hotelu, i to jest dramat bo przecież jest taka dobrą reżyserką to chyba mogli jej te śniadania opłacić.

A to już jest podejście typowe dla kobiety, pragnącej opieki całodobowej, mężczyzna na jej miejscu podkreślił by że go zaprosili, kogo tam spotkał i jak to wpłynęło na jego dokonania artystyczne, Szumowska uznała jednak że zapamiętać powinniśmy fakt ze ja zaproszono i nie zapłacono za jej śniadania.

Doceniam osiągnięcia Szumowskiej jako reżysera, ale jako osoba jest dla mnie zjawiskiem które z reguły omijam z daleka bo nigdy nie wiadomo do czego jest zdolna. Nie jest kobietą w typie jaki chętnie widzę obok siebie, jest kimś kto wprowadza chaos w życie innych i nie przejmuje się tym bo najważniejsze jest to że jej jest dobrze, a przynajmniej taki jej obraz pojawił się w mojej głowie po lekturze artykułu.

Więc albo zadano jej złe pytania albo jej odpowiedzi do nich nie pasują.